Lees de kleine lettertjes

Soms betaal je lesgeld in de school van het leven. Of zoals Dave Ramsey het noemt: belastingheffing op stommiteit. Deze maand was het mijn beurt weer. Of eigenlijk “The Huzzband”s beurt.

Een stap vooruit, drie stappen terug...

De afgelopen week is voor mij een hele pittige geweest. Ik meende licht aan de noodbuffer-horizon te ontwaren, toen mij ter ore kwam dat de wet op instellingscollegegeld met een jaar uitgesteld is. Dit licht was echter een bliksemschicht, want het stormt nu. Je raadt het al: mijn vriend Murphy is weer eens op bezoek. En hij lijkt voorlopig niet weg te gaan...

Inkomsten en risicospreiding

Ik doe mijn werk omdat ik ervan hou. Ik vind het fijn om mensen te helpen. En eerlijk gezegd zou ik dit werk ook willen doen als ik er niet voor betaald krijg. Dat is hoe erg ik in mijn werk geloof. Zou de afspraak zijn dat ik niet voor mijn werk betaald zou krijgen, zou ik andere middelen zoeken om in mijn eigen levensonderhoud te voorzien. Aangezien de afspraak is dat ik WEL betaald krijg voor mijn werk, en ik dus daarvan afhankelijk ben voor mijn levensonderhoud, verwacht ik punctueel en volledig betaald te krijgen.

Bijna drie weken na de vorige salarisronde heb ik mijn salaris alsnog niet ontvangen. Ik ben er zo langzamerhand behoorlijk kwaad over aan het worden. Ik ben mijn opties aan het overwegen. Aangezien deze situatie berust op een misverstand en ik voorlopig nog van plan ben daar te blijven werken, ben ik vooralsnog niet van plan mijn werkgever in gebreke te stellen en schadevergoeding te eisen voor elke dag dat ze het salaris te laat betaald hebben. Dit zou van rechtswege absoluut mogelijk zijn, maar dergelijke acties drijven de situatie alleen maar op spits. Nu heeft dit geen dramatische gevolgen (behalve een boete van €0,60, omdat ik niet genoeg saldo had op mijn betaalrekening voor het eerst in zes maanden). Ik heb namelijke een buffer. Ik ben mij echter wel aan het bezinnen op een salarisvaste aanstelling, zodat deze situaties niet meer zomaar voor komen. Dit is namelijk niet de eerste keer dat dit gebeurt (lees: dit is de derde of vierde keer in 10 maanden tijd. :|)

Ik ben mij nu ook voor het eerst bewust van de risico's die kleven aan het werknemersschap.

Spaargebrek

Eind februari 2011 zal de geschiedenisboeken ingaan als de maand waarin ik, ondanks stap 3, niet spaarde. In eind maart en eind april 2011 zal deze trend zich waarschijnlijk voortzetten.

Hoe komt dit zo?

Gebrek aan discipline

De afgelopen weken loop ik er een beetje de kantjes vanaf. Het begon met het teveel uitgeven voor een klerenkast. Dat heeft zich doorgezet en nu is de discipline ver te zoeken. Nou ja, ver...

Wat doe ik nog wel goed: Mijn financiën zijn nog steeds geautomatiseerd, dus al mijn rekeningen worden gewoon van mijn bankrekening afgeschreven. Ik heb nog steeds minstens één keer per maand een budgetvergadering met “The Huzzband”, waarin wij beslissen hoeveel geld waarheen gaat.

Het gevoel van losse-flodderschap komt echter voort uit het feit dat wij niet meer elke euro een naam geven. Sinds wij zijn begonnen om onze financiën op orde te krijgen hebben wij steeds een budget gehanteerd waarin elke euro een bestemming kreeg. Bleek er geld over te zijn, dan stortten wij dat naar de spaarrekening. De afgelopen maand hebben wij dat niet gedaan en de resultaten waren er ook naar. We hebben al het geld dat over was, en meer uitbesteed aan uit eten gaan en dergelijke, terwijl we daarvoor ons speelgeld hebben. En ik kan het goed praten door te zeggen dat ik de afgelopen tijd veel nachtdiensten werk en dat ik daardoor “The Huzzband” weinig zie. Dat we hard werken en het verdienen. En dat is ook wel zo. Maar ik heb het idee dat we steeds meer zoeken naar smoesjes om ons uitgavenpatroon te rechtvaardigen. En let wel: dit is het uitgavenpatroon waarmee wij ons in de eerste instantie in de nesten hebben gewerkt.

Daarbovenop komt nog dat wij stiekem toch een vakantie hebben geboekt. En ja, dat kunnen wij echt gebruiken, en het was ook nog eens low-budget. Toch zit het mij niet helemaal lekker dat a) we in de maand voor en de maand van de vakantie niet kunnen sparen; b) ik in de maand van de vakantie minder werk en er dus de maand erop minder geld binnenkomt, waardoor we waarschijnlijk minder zullen sparen dan gepland en c) we waarschijnlijk toch de buffer aan zullen spreken om een deel van de vakantiekosten te dekken.

En dit alles zonder dat we goed in de slappe was zitten. En het onze eigen keuze, en ik geloof in mijn eigen verbale kniebuigingen, maar het zit mij ergens toch niet helemaal lekker. Ik zou het fijner vinden als we deze dingen pas weer doen, nadat wij minstens de 3-maanden-vaste-lasten-op-spaarrekening-grens gepasseerd hebben.

De intensiteit van schulden aflossen is eraf. En ik zou het graag terug willen.

Financiële verveling

Sparen is zoooo niet sexy. Het is nodig, maar het is niet sexy. Ik spaar maandelijks als basisbedrag €150,- (lees hier over mijn gebrek aan financiele discipline en hier over andere redenen waarom het sparen deze maand niet het geval is). Daarbovenop spaar ik mijn sneeuwbal en als afsluiter spaar ik alles wat er overblijft na aftrek van mijn maandlasten. Het meeste hiervan gebeurt automatisch. Dus heb ik niet anders te doen dan achteroverleunen en mijn spaarrekening te zien groeien. VRE-SE-LIJK! :p

Tijdje weggeweest, nieuw leesvoer...

Ik ben een tijdje weggeweest uit blogland. Dat heeft meerdere oorzaken. Ten eerste verveel ik mij stierlijk op het gebied van financiën. Ten tweede loopt het op mijn bankrekening de afgelopen anderhalve maand niet zo lekker. Het begon met teveel geld uitgeven aan een klerenkast, en dat heeft zich doorgezet in de zin dat ik nu even niet erg financieel gedisciplineerd ben. Daar komt bovenop dat mijn salaris voor de zoveelste keer niet volledig is uitbetaald, ik stiekem toch een mini-vakantie ertussendoor doe en voilà: het sparen schiet erbij in.

Maar er zijn ook interessante dingen aan de hand. Het is weer belastingseizoen en ik krijg wonder boven wonder een smak geld terug (wat natuurlijk onmiddellijk naar de spaarrekening gaat, om mijn disciplinegebrek van de afgelopen weken en de komende maanden te compenseren. Gezien de nieuwe wetswijziging op het gebied van collegegeld, geen seconde te laat. Dus heb ik een nieuw financieel doel: als de sodemieter afstuderen. Daar gaat heel veel tijd in zitten en zal gevolgen hebben voor mijn blogregelmaat. Ook ben ik door een vriendin (tijdens het boeken van een low-budget vakantie) attent gemaakt op a. de noodzaak van creditcards op sommige momenten en b. het bestaan van pre-paid creditcards. Na wat onderzoek gedaan te hebben, ben ik overstag gegaan. Het Nibud heeft weer eens in de smiezen dat kinderen te weinig financieel onderwijs krijgen. Dat bericht komt elk jaar terug, maar wat doen we eraan? Ik ben mij aan het oriënteren op consuminderen en zelfvoorzienende levensstijlen. Deels uit politieke, maar vooral uit financiële overwegingen (bespaar je daarmee ook geld?). Nee, dat betekent niet dat ik volgende week stop met vlees eten en een composthoop op balkon begin. Maar misschien dat ik deze zomer een start maak met de vierkantemetertuin [LINK]. En last but not least, stap 4 van Het Plan komt steeds dichterbij, dus zal ik mij de komende tijd alvast inlezen in beleggen. Ik lees nu: Beleggen voor Dummies ;)

Genoeg te lezen dus...

Ik heb mijn bankrekening leeggePLUNDRAt

In mijn vorige blogpost schreef ik heel blij over mijn aankomende kast. Ik heb hem gekocht. Maar mijn ervaring van de afgelopen dagen heeft mij doen inzien dat ik een paar nare gewoontes heb, die mij in de weg zitten als het om geld gaat.

Wat is er gebeurd?
Ik ben naar de IKEA gegaan, met schroevendraaiers en €400,- in de aanslag, in de hoop een leuke, grote kast op de kop te tikken. Ik was “vastbesloten” om niet meer dan €400,- uit te geven. Daar aangekomen, zag ik dat de kasten die ik graag wilde hebben, hoewel blijvend in prijs verlaagd, niet in de aanbieding waren. Dat waren zij in augustus wel, maar toen had ik geen rooie cent en wilde ik mijn fragiel noodbuffertje van €500,- niet helemaal opmaken of minstens halveren voor een kast. Ik besloot te kijken wat mijn droomkast mij dan wel zou kosten: €514,- exclusief planken, want die kon ik goedkoper krijgen bij de GAMMA.

Oepsie...

Soms maak ik wel eens een keuze die niet zo goed uitpakt. Waarvan ik me achteraf afvraag: waar was mijn hoofd? Wat dacht ik daarbij. Ben ik nou echt zo stom. Er kleeft maar één voordeel aan deze keuzes, en dat is dat je nooit weer dezelfde fout maakt. En ik kies ervoor om de kosten die daaraan kleven te beschouwen als lesgeld in de school van het leven. Stommiteitsbelasting. Hersenloosheidstaks. Niet dat dat het makkelijker maakt.